P. 1
TURKCE ve KORECE

TURKCE ve KORECE

|Views: 839|Likes:
Yayınlayan: Üntaç Güner

More info:

Categories:Types, Research, History
Published by: Üntaç Güner on Sep 03, 2009
Telif Hakkı:Attribution Non-commercial

Availability:

Read on Scribd mobile: iPhone, iPad and Android.
download as PDF, TXT or read online from Scribd
See more
See less

12/16/2012

pdf

text

original

Eski Korece’de Türkçe Ödünç Kelimeler

Han-Woo Choi!
Özet: Korecede pek çok Altayca ödünç kelime bulunmaktadr. Bunlarn esas olarak iki ayr dönemde Koreceye girdikleri kabul edilmektedir. Korecedeki Altayca kelimelerin ço"u 13. yüzyln ortalarnda, Koredeki Mo"ol egemenli"i döneminde ödünçlenmi!tir. Ayrca Kore tarihinin daha erken dönemlerinde, ilk veya eski Korece döneminde de ödünçlenmi! çok sayda Altayca kelime bulabiliriz. Bu Altayca ödünç kelimelerin ço"unun Türkçe kökenli olmas ilginçtir. Bu yaz eski Korecedeki Türkçe ödünç kelimelerle ilgilidir. Anahtar Kelimeler: Korece, Eski Korece, Altayca, Ödünç kelime, Kore-Türkiye ili!kisi

Giri! Korece ile Türkçe arasnda köklü bir genetik münasebetin söz konusu oldu"u hakknda bir çok görü! ileri sürülmü!tür. Bu görü!ler !öyle özetlenebilir: Mo"olca, Türkçe ve Mançu-Tunguzca birbirine en yakn diller olarak bir Altay dil ailesini olu!turmaktadr ve Korecenin de bu birli"e dahil edilebilme ihtimali çok büyüktür. Korece konusuyla en çok ilgilenen Batl bilim adamlar Ramstedt ve Poppe olmu!tur. Bu iki bilginin konuyla ilgili görü!leri arasnda baz farkllklar vardr. Ramstedt Korece ile di"er Altay dilleri arasndaki genetik ili!kiden söz ederken Koreceyi di"er Altay dilleri ile ayn ölçüde yakn bir dil saym!tr. Fakat onun ö"rencisi Poppe, Korecenin Altay dil birli"i içindeki yeri konusunda baz !üpheler ta!r. Ona göre Korecenin bir Altay dili olma ihtimali yüksektir; ancak Korece bir Altay dili ise Altay dil ailesinden, yani Proto-Altay dilinden en erken ayrlan dil olmaldr. Bundan dolay Korece di"er Altay dillerinden biraz uzak kalm!tr. Bu konu hakkndaki benim görü!üm ise !udur: Korece kesin bir !ekilde Altay dil ailesine mensuptur ve Altay dilleri içinde en çok Türk diline yakndr. #imdiye kadar yaplm! ara!trmalar d!nda, kendi ara!trmala!

Handong University / G. KORE bilig ! Yaz / 2004 ! say 30: 85-93 © Ahmet Yesevi Üniversitesi Mütevelli Heyet Ba!kanl"

bilig, Yaz / 2004, say 30

rmn sonucu olarak Korece ile Türkçe arasnda 180’e yakn yeni ortak kelime ve 90’a yakn ortak ek bulunmu!tur. Üstelik bu ortak unsurlarn ço"u yalnz Türkçe ile Korece arasnda de"il, Mo"olca ve MançuTunguzca gibi di"er Altay dillerinde de mevcuttur. Ortak kelimeler bir yana braklrsa, çal!malarmdan elde etti"im ortak unsurlar !unlardr: $sim yapma ekleri 37, fiil yapma ekleri 14, hal ekleri 9, zamirler 8, sfat fiiller 5, zarf fiiller 12, ço"ul ekleri 2. (Choi 1989). Öte yandan, Türkçe ile Korece arasnda bir çok ödünç kelime de bulunmaktadr. Türkçeden Koreceye yaplm! ödünçlemeler iki ayr tarihi dönemde meydana gelmi!tir; Birincisi ilk Kore devletlerinin te!kil edilmesi ve geli!mesi sralarnda, yani a!a" yukar MÖ 2. yüzyldan önceki asrlarda, ikincisi ise MS 13. yüzylda Mo"ol $mparatorlu"u’nun Kore’yi idare etti"i yllarda Mo"olca vastasyla gerçekle!mi!tir. Bu makalede ilk Kore devletleri devrinde Türkçeden Koreceye geçmi! ödünç kelimeler üzerinde duraca"m. Bilindi"i gibi milâttan önceki asrlarda Kore’nin ilk devleti olan Kocoson ile Proto-Türkler olarak bilinen Hunlar arasnda co"rafî ve kültürel açdan oldukça sk münasebetler olmu!tur. Bu iki devlet ve bunlardan sonra kurulan devletler de bir Altay kavimler birli"i halinde Çin’e kar! sava!m!lardr. Bu sralarda ve ondan önceki dönemlerde Korece ve Türkçe arasnda hem kültürel hem de söz varl" anlamnda ödünçlemeler olmu!tur. Kore devletinin ilk devirlerinde Türkçeden Koreceye geçmi! kelimeler !unlardr:
(1) Ko. ori “ördek”: Orta Korecede orh ve orhi olarak iki !ekli vardr. Bu kelimedeki /h/, epithesis ses olay sonucu ilave edilmi! bir ünsüzdür. Ayrca orhi !eklinin sonunda bulunan /i/ ünlüsü Korecede sk görülen isimden isim yapma ekidir. Modern Korecesi ise ori !eklindedir. Öte yandan, bu kelime Yakutçada uzun ünlülü olarak o:r !eklinde bulunmaktadr. Eski Uygurcada ördek “ördek” kelimesi vardr (Ligeti 1966: 190). Clauson (1977: 205), bu kelimenin or- “yüksek yere çkmak” fiili ile isim yapma eki –dek gibi iki ayr morfemden meydana gelmi! oldu"unu iddia etmi!tir. Fakat, bildi"imiz gibi Türkçede –dek !eklinde bir isimden isim yapma eki bulunmamaktadr. Bana göre bu, Türkçe ör ile bilinmeyen bir dilden geçmi! -dek kelimesinden olu!mu! ve hendiadion olarak kullanlm!tr. (2) Ko. turumi “turna”: Bu kelime Eski Türkçeden Koreceye geçmi!tir. Eski Türkçede turunya, Orta Türkçede turna !eklindedir. Kpçakça, Kumanca, Osmanlca gibi tarihi Türk dillerinde de ayn !ekilde geçmektedir. Azerice ve Türkmencede ise durna !eklindedir. Öte yandan, Yakutçada bu kelime

86

Choi, Eski Korece’de Türkçe Ödünç Kelimeler

turuya !eklindedir ve bu Tunguzcaya da geçmi!tir: Evk. turuya. Bu kelime Japonca tarafndan da turu !eklinde ödünçlenmi!tir. (3) Ko. bora “kar frtnas”: Korecede bu kelime yalnz nunbora “kar frtna” (nun “kar”) kelimesinde bulunmaktadr. Bu kelime ilk defa Orhon Türkçesinde bor “kar frtnas, !iddetli ya"mur” !eklinde bulunmaktadr. Ça"ataycada bora!an !eklindedir ve bu Mo"olcadan geçmi!tir. Bugünkü Türk lehçelerinde de bu kelime bulunmaktadr; Trkm. bo:ran “id”leri., Kzk. boran “id”leri., Tuv. bora:n “id”leri., Tat. buran “id”leri. Fakat bunlarn hepsi Mo"olcadan geçmi!tir. Çok ilginçtir ki Anadolu Türkçesinde bora !ekli kullanlmaktadr ve bu !ekil Eski Türkçe bor !ekline paragoge ses olayyla sonuna ünlü ilave edilerek meydana gelmi!tir. Öte yandan, Anadolu Türkçesinde Mo"olcadan geçmi! boran !ekli de bulunmaktadr. Bu kelime Mo"olca ve Tunguzcada da bulunmaktadr; Mo. boro!an “ya"mur”, Lam. burkun “kar frtnas”, Evk. burkan “id”leri. Bu kelime Yakutçadan Evenkiceye geçmi!tir; Yak. burxa:n “kar frtnas”. Poppe’ye (1960: 21) göre Mo"olca boro!an, buru!an’dan geli!mi!tir. Poppe bu kelimeyi Türkçe bur- fiili ile kar!la!trm!tr. Fakat Poppe’nin bu görü!ü yanl!tr, çünkü Kazakça ve Krgzcada Mo"olcadan geçmi! boran kelimesinin yannda bora- fiili bulunmaktadr. Bu fiil, isim isim bor ile isimden fiil yapma eki –a-’dan meydana gelmi!tir. (4) Ko. cokha “ye"en”: Bildi"im kadaryla bu kelime Mo"olca ve Mançu-Tunguz dillerinde görünmemekte ve yalnz Orhon Türkçesinde çqan !eklinde bulunmaktadr. (5) Ko. tonga “kuvvetli, kaln ve güçlü halat”: Bu yalnz tongacur “kuvvetli halat” kelimesinde görünmektedir. Eski ve Orta Türkçede tonga oldukça sk görünmektedir. Bu kelime Ka!garl Mahmud’un lugatnda “kaplan”, Clauson’a (1972: 515) göre “kahraman”, $bnü Mühenna’ya göre ise “kuvvetli” anlamndadr. Öte yandan bu kelime Çince kaynaklarda da d’ung-nga olarak geçmektedir. Bu kelime büyük ihtimalle Mançu-Tunguzca yoluyla Koreceye geçmi!tir. (6) Ko. w"ri “iri köpek”: Bu kelime Kore’nin güney eyaletinde kullanlmaktadr. Bu Eski Türkçe böri “kurt” ile ayndr ve Türkçeden Koreceye geçmi!tir. Yenisey Ostyak ve Rus dillerine de geçmi!tir. (7) Ko. toksuri “do"an”: Bu kelime d!nda Korecede “do"ann bir çe!idi”ni ifade eden ve suri ile yaplm! iki kelime daha vardr: surimae (<*suri + mae “do"an”) ve surisae (< suri + sae “ku!”). Öte yandan, anlam belli olmayan suri tek ba!na hiç kullanlmamaktadr. Fakat bu örneklerden toksuri kelimesinin tok ve suri !eklinde iki kelimeden meydana gelmi! oldu"u anla!lmaktadr. Korece tok kelimesi Türkçe “do"an” anlamndaki to!an (<*tok+kan) kelimesinde ya!amaktadr. Türkçe to!an kelimesi *tok ve kökeni belli olmayan *kan !eklinde iki kelimeden meydana gelmi! ve hendiadion olarak kullanlm!tr. Türkçe *tok ise büyük ihtimalle proto veya eski Türkçeden Koreceye geçmi!tir.
87

bilig, Yaz / 2004, say 30

(8) Ko. kåo “uyuyan ki!iyi bastran kötü ruh”: Bugünkü Korecede bu kelime kawi !eklindedir. Orta Türkçe O"uz diyalektinde “kötü ruha tutulmu! hal” anlamnda kowu ve kowuz !ekli vardr. Ka!garl Mahmud’un lugatinde bu kelime hakknda ilginç bir izah vardr; Kötü ruha tutulmu! adamdan kötü ruhu kovarken so"uk suyu adamn yüzüne döküp “kowu! kowu!” diye ba"rrlarm!. Clauson (1972: 581) ve Dankoff’a (1985: 144) göre bu kelime “kovmak” anlamndaki Türkçe fiil kow-’dan geli!mi!tir. Fakat bu görü! pek inandrc de"ildir. Çünkü Türkçede fiilden isim yapma eki –u veya –uz nadir görünmektedir ve istisnasz olarak geçi!li fiillerle kullanlm!tr. Bunun d!nda semantik bakmdan da pek ilgili görünmemektedir. Bence iki ihtimal vardr: birincisi, isim olan kowu’ya küçültme eki –ç gelmi! olmas; ikincisi, isim olan kow ile “uçmak, yok olmak” anlamndaki uç- fiilinin beraber kullanlm! olmas. $kincisi kow uç! “kötü ruh! yok ol!” anlamndadr. Öte yandan, Korece !ekil kawi, arkaik !ekil kåw’e isimden isim yapma eki – i’nin eklenmesi ile sonradan geli!mi!tir. (9) Ko. tark “tavuk”: Bu Eski Uygurca ve Orta Türkçe tak!u “evcil ku!” ile ayndr. Bu kelime tak ve –!u !eklinde iki morfemden meydana gelmi!tir. Clauson (1972: 587), –!u’nun Eski Türkçe hayvan isimlerinde sk sk rastlanan –!a ile ayn isim yapma eki oldu"unu söylemi!tir: Trk. kabur!a “bayku!”, tor!a “tarla ku!u”. Fakat, bence –!u’nun Çince bir ödünç kelime olmas ihtimali büyüktür (Karl. 126). Türkçe tak!u, tak ve !u !eklindeki iki kelimenin ikileme olarak yanyana kullanlm! !eklidir. Eski Türkçe tak biçimi, /r/ ünsüzünün dü!mesi ve sonda // sesi türemesiyle ortaya çkm!tr.. Korecenin !ivelerinde /r/ dü!mesiyle /tak/ !eklinde kullanl! yaygndr. Bu kelime Mo"olcada da görünmektedir: Mo. takijan “piliç”. Bu kelime, tak “tavuk” ile dönü!ümlü-aitlik eki –ijan’dan olu!mu!tur. Korece tark kelimesinin Türkçeden Koreceye mi yoksa Koreceden Türkçeye mi geçmi! oldu"u belli de"ildir. (10) Ko. satari “portatif merdiven”: Bu kelime “merdiven” anlamndaki Türkçe satu ile ba"lantldr. Clauson (1972: 867) bu Türkçe kelimenin bilinmeyen ba!ka bir dilden ödünçleme oldu"u ihtimalini ileri sürmü!tür. Korecede satari kelimesinin yannda ayn anlamda sataktari kelimesi vardr. Korece satari ve sataktari ayn köktendir. Bu iki kelime mukayese edilirse, satari’nin birden fazla morfemden olu!tu"u belli olmaktadr. Bence satari kelimesi sata ve –ari olmak üzere iki morfemden meydana gelmi!tir. Burada –ari bir küçültme eki olup Korecede çok yaygn olarak kullanlmaktadr. satak kelimesi ise sata ile isimden isim yapma eki –ak’tan olu!mu!tur. $sim yapma eki –ak Korecede çok yaygn bir ektir. (11) Ko. kut “(!amanizmde) kutluluk dilemek için yaplan dini merasim”: Bu kelime !amanizm ile ilgili bir kelimedir ve Altay dillerinde yaygn bir !ekilde kullanlmaktadr. Eski Türkçede “devlet, saadet, kutlama” anlamnda kut vardr. Eski
88

Choi, Eski Korece’de Türkçe Ödünç Kelimeler

Uygurcada, fiil yapma eki ile yaplan qut!ur- “kut vermek, saadet vermek” ve kutad- “kutlu olmak” da vardr. Orta Türkçede “saadet, kutlama” anlamnda yaygn olarak kullanlm!tr. Mo"olcada ise bu kelime iki heceli kutu !eklinde olup “saadet; kutsal” anlamndadr. Mançucada ayn anlamda xuturi !ekli vardr ve ayrca “kötü ruh” anlamnda xutu da kullanlmaktadr. Bu kelimenin nasl ödünçlenmi! oldu"unu belirlemek kolay de"ildir. Fakat, !ekillere ve anlamlara baklrsa, Türkçeden Koreceye ve di"er dillere geçmi! olmas ihtimali büyüktür. Korecedeki anlam kutlulu"u dilemek için !aman merasimi düzenlemek olup bu, Türkçedeki anlamna göre ikincildir. (12) Ko. tul “di!i hayvan; yavru veya yumurta veremeyen di!i”: Bu kelime yalnz önek olarak kullanlmakta ve tek ba!na kullanlmamaktadr. Bu kelime Türkçe “dul kadn” anlamndaki tul kelimesinden ödünçlemedir: Uyg., MK, Ça". tul “dul”. Ramstedt (1935) bu Türkçe kelimeyi Mo"olcann Kalmuk lehçesine ait tul!u “yalnz, yetim” ile ili!kilendirmi!tir. (13) Ko. kor “maya, mayal yemeklerde görünen ve sertle!mi! kalnt”: Korecede bu kelime tek ba!na kullanlmamakta, kormaçi (< *kor-maçi), korkaci (< *korkaci), kormaci (<*kor-maci) gibi kelimelerde görünmektedir. Bu kelimeye Orta Türkçede rastlanmaktadr: MK kor. Bugünkü Türk lehçelerinden Türkmence ve Krgzcada kullanlmaktadr: Trkm. gor, Krg. kur. (14) Ko. tuk “set, bent”: Bu kelime Eski ve Orta Türkçede tu! “dam, cover, stopper” (Dankoff 1985:198) !eklinde kullanlm!tr. Bunun d!nda tu!la(<*tu!-la-), tu!aq (<*tu!-aq) gibi kelimeler de vardr. Türkçe tu! kelimesi tufiiline isimden fiil yapma eki –!’nin eklenmesiyle yaplm! bir isimdir. (15) Ko. tam “toprak ve ta!larla yaplm! duvar”: Bu kelime Eski ve Orta Türkçede çok yaygn kullanlm!tr: Orh., Uyg. tam id., MK tam id. Orta Türkçe Ça"atayca ve Kumancada “çat” anlamnda, Osmanlcada ise “çat, bina, hapishane” anlamndadr. Orta Türkçede bundan türemi! fiil de vardr: MK tamula- “set ve bent in!a ederek suyu korumak”. Türkçe tam kelimesi, tuk ile beraber çok erken dönemde Türkçeden Koreceye geçmi!tir. (16) tori “kahraman”: Bu kelime ilk defa eski Korece kaynaklardan Samgukyusa’da, ilk Kore devletlerinden biri olan Silla devletinin kurucularndan söz edilirken sob"ltori !eklinde geçmektedir. Sob"ltori, sob"r ve tori olmak üzere iki kelimeden olu!mu!tur. Sob"l “ba!kent” anlamndadr; sonra seul’e geli!mi!tir. tori kelimesinin anlamna gelince, bu Mo"olistan’n ba!kenti Ulan Bator’un adnda geçmektedir. Burada ulan bir sfat olup “krmz” anlamna gelir; bator ise Türkçe bagator ile ayndr. bagator asli olarak “kahraman” anlamna gelir ve Do"u Türkistan’da, Miran ve Tunhuang’da ke!fedilen ve Runik yazyla yazlm! Eski Uygurca bir metinde görülmektedir. Bu kelime baga ve tor !eklinde iki kelimeden olu!mu!tur. ba!a Türkçe baqa ile ayndr. Çünkü /q/ > /"/ ses olay Türkçede nadir olsa da görülmek89

bilig, Yaz / 2004, say 30

tedir: Uyg., MK buqa, Ça". bu!a, Kum. bo!a. Eski Uygurca baqa “kara kurba"a”, Kpçakça ve Osmanlcada ba!a !eklinde geli!mi!tir. Ba!ator ünvan için kullanlan ba!a kelimesinin hayvan isminden olmas pek !a!rtc de"ildir. Çünkü, Eski Türkçede hayvan isminden gelme ünvanlar çoktur: Baqa Tarqan, Boqa Ka"an, Böri Ka"an, Sonkor Ka"an, vb. Bu gibi geleneklerin eski totemizm ile ilgili olmas gerekir. Ba!ator’daki tor “general, kahraman” anlamndadr ve ba!ator “kara kurba"a general” anlam ta!maktadr. $lginçtir ki bu isim Kore halkbiliminde çok güçlü bir hayvan olarak tannm!tr. Eskiden Koreliler güçlü erkek çocuklara “kara kurba"a general gibi çocuk” diye hitap ederlerdi. Çocuk oyunlarnda da çocuklar oynarken “kara kurba"a bana yardm et!” diye ba"rmaktadrlar. Gelenek olarak Kore’de tori “cesur erkek” anlamnda kullanlm!tr. Öte yandan, tori kelimesinin son ünlüsü olan /i/ Korecede çok yaygn olan bir isimden isim yapma ekidir. (17) kakkan “Silla devletinin bir ünvan”: Eski Kore devletlerinden Kogurye’de “ulu hükümdar” anlamnda kaxan ünvan kullanlm!tr (Lee B.D. 1985: 12). Bu, Silla ünvan kakkan ile ayndr. Bu Eski Türkçe ünvan qaqan ile de ayndr. Öte yandan Eski Korecede qan bir “hükümdar” ünvannn yannda bir de qa “yerel hükümdar” ünvan kullanlm!tr. Bu, Türkçe qa!an’n qa ve qan !eklinde iki ünvandan olu!tu"unu göstermektedir. Mo"olcada bu kelime qan (<*qan <*q#n <*qa’an <*qa!an <*qaqan) olmu!tur. Öte yandan, Ön-Türkçe Tabgaç (Topa) dili ve Eski Türkçede kullanlan qa!an Altay dilleri d!nda Farsça, Tibetçe, Ural dilleri ve Hint-Avrupa dillerine de geçmi!tir (Doerfer IV, 1161). (18) Ko. kam “Silla devletinin bir ünvan”: Silla ünvanlarnda büyük kam, küçük kam, küçük karde! kam gibi ünvanlar kullanlm!tr. Bu kelime $aman anlamndaki Türkçe kam kelimesiyle ayndr. (Ramstedt 1949: 90, Lee B.D. 1985: 610): Uyg. qam “sorcer”, MK qam id., Ça". qam “physician, healer, wise man” (Clauson 1972: 625). Orta Türkçede kam kelimesi fiil yapma eki ile de kullanlm!tr: kamla- “!ifac olarak çal!mak”. Eski devirde !amanlarn yalnz dini i!lerde bulunmayp politik i!lerde de faaliyet gösterdi"ini iyi biliyoruz. Kumancada kam “kadn !aman” için kullanlm!tr. Ramstedt’in (1951:51) bu Korece kelimeyi Çinceden ödünçleme olarak görmesi yanl!tr. Yukarda erken dönemde Türkçeden Koreceye geçmi! ödünç kelimelerden bazlar gösterilmi!tir. Bunun d!nda Türkçeden gelmi! daha pek çok ödünçleme mevcuttur. Tabii ki baz kelimeler ne Türkçe, ne de Korecedir; kökü belli olmayanlar da bulunmaktadr. Bunlarn ne zaman Koreceye geçti"i hakknda kesin bir !ey söylemek mümkün de"ildir, fakat bunlarn büyük ksmnn tahminen Proto- veya Ön-Türkçe döneminde, di"erlerinin ise Eski Türkçe döneminde olmas ihtimali büyüktür. Bilindi"i gibi ilk Kore devleti olan Kocoson ile Proto-Türkler olarak tah90

Choi, Eski Korece’de Türkçe Ödünç Kelimeler

min edilen Hyung-nu’lar arasnda oldukça sk münasebetler oldu"u hakknda kantlar çoktur. Bunun yannda Kocoson’dan sonraki Kore devletlerinden Puye ve Kogurye de Mançu bögesinde olup kuzey ve kuzey batsnda bulunan Ön veya Eski Türkler ile sürekli münasebetleri olmu!tur. Japon Türkolo"u Mori’nin Orhon abidelerinde sözü edilen “bökli” ile, bu Kore kavimlerinden bahsedilmekte oldu"u !eklindeki görü!ü do"rudur. Gerçekten de Hyung-nu’lar ve Göktürkler, srasyla önce Kocoson ile, sonra ise Kogurye ile askeri müttefik halinde Çin’e kar! direnmi! ve sava!m!lardr. MS 9. yüzyldan sonra Asya ktasnn kuzey-do"usunda Çin’in güçlü bir hakimiyet kurmasyla Koreliler ve Türkler arasndaki münasebetler tamamen kopmu!tur.

Kaynakça:
Choi, H.W. (1989), Türkçe ile Korecenin Kar!la!trmal Morfolojisi. Yaymlanmam! Doktora tezi, Hacettepe Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Ankara Choi, H.W. (1992), “Notes on Some Ancient Korean Titles”, Central Asiatic Journal, Vol. 36:1-2 Clauson, G. (1972), An Etymological Dictionary of Pre-Thirteenth-Century. Oxford. Dankoff, Robert (1985). Mahmûd Ka!gârî, Compendium of The Turkic Dialects (Divâni Lugat at Turk) Part III., Edited and Translated with intruduction and indices by Robert Dankoff in collaboration with James Kelly. Washington, D.C. Doerfer, G.(1975), Türkische und mongolische Elemente im neupersischen.IV. Wiesbaden. Karlgren, Bernhard (1923). Analytic Dictionary of Chinese and Sino-Japanese. Librairie Orientaliste Paul Geuthner. Paris Lee, B.D. (1985), Hanguk Kodaesa Yongu. Seoul. Ramstedt, G. J. (1935), Studies in Korean Etymology. Helsinki

91

Turkish Loan Words in Ancient Korean
Han-Woo Choi!
Abstract: In the Korean language, a lot of Altaic loan words are found. These are supposed to have been borrowed into Korean mainly in two different periods. Most of the Altaic loan words were borrowed into Korean during the Mongolian rule of Korea in the middle of the 13th century AD. In addition to these, we can find considerable number of Altaic loan words, which was passed into Proto or Ancient Korean in the earlier periods of Korean history. It is very interesting that most of these Altaic loan words are of Turkic origins. This paper deals with some Turkic loan words in Ancient Korean. Key Words: Korean, Ancient Korean, Altaic, Loan word, KoreaTurkey relations

!

Handong University / SOUTH-KOREA

bilig ! Summer / 2004 ! Number 30: 85-93 © Ahmet Yesevi University Board of Trustees

bilig ! Summer / 2004 ! Number 30: 85-93 © Ahmet Yesevi University Board of Trustees

You're Reading a Free Preview

İndirme
scribd
/*********** DO NOT ALTER ANYTHING BELOW THIS LINE ! ************/ var s_code=s.t();if(s_code)document.write(s_code)//-->